mim2p2
 
           
     
k10
   
           
             
  tienP10          
stipP8
 

Even verder ziet u links u het standbeeld van Petrus Regout. Het standbeeld is gemaakt door de Maastrichtse  beeldhouwer  Wim van  Hoorn in 1965.

Gedeelte uit een vers van Jacques Pirson uit 1954 ter nagedachtenis van Petrus Regout: 

  regooP10  
   

 


Toen zoag ich die glazer die woorte gemaak
En auch al die pötsjes en panne,
Ze stinge op taofel in elleke zaak
En euveral völde me kanne.
Eus Treechter producte, die brachte ze roond
Boe me op de wereld a pläötske mer voond.

Dat is wat ich druymde, dat laot ich mer stoon
Mestreech is neet oonder gegaange
Febrikke die dreye vaan vajer op zoon,
En zien noe met lauw’re behaange.
Tot ier vaan die Natie gedeenke veer noet
Dee bouwer, dee maker, dee Petrus Regout.

 

 
   

Geen persoon is zo bepalend geweest voor de Maastrichtse industrie als Petrus Regout, grondlegger van de Maastrichtse industrie. Maastrichtenaren spreken zijn naam steevast uit als Reego, met de klemtoon op de eerste lettergreep!
Na de opheffing van het embargo in 1834 om grondstoffen en halffabrikaten in te voeren vanuit België konden in Maastricht weer nieuwe industrieën ontstaan. De toestand echter waarin een zeer groot deel van de bevolking verkeerde was en bleef ellendig. Huisvesting, hygiëne en medische verzorging liet alles te wensen over. De arbeidsdagen waren veel te lang en de lonen te laag. Behalve de vrouw was ook het kind in het productieproces ingeschakeld, soms zelfs met nachtarbeid. Deze sociale wantoestanden, zoals de slechte woontoestanden bestonden reeds toen de grootindustrie zijn intrede deed. Deze toestanden verslechterden echter immer meer doordat de woningbouw geen gelijke tred hield met de bevolkingstoename. De opkomst van de grootindustrie heeft in ieder geval aan het eind van de 19e eeuw een eind gemaakt aan de langdurige en structurele werkloosheid en nieuwe werkgelegenheid gecreëerd. Hoewel Petrus Regout veel oog had voor het welzijn van zijn werknemers, stonden bij zijn nazaten productie, groei, efficiëntie en goedkope arbeidskrachten centraal met als resultaat de kinderwet van 1874.

Desalniettemin geval hebben ze geschiedenis geschreven en het leven in deze stad en regio naar hun hand gezet. Ze hebben ons een prachtig industrieel erfgoed nagelaten. En dat niet alleen. Ook huizen, fabriekscomplexen en overig industrieel erfgoed, ja zelfs complete volksbuurten en parken met villa’s en herenhuizen getuigen van een imposant tijdperk. Laat hun wil, motivatie en daadkracht een voorbeeld zijn voor onze jongere generatie.
 
 
   
  kerkP10
Zicht op de Maastricht van uit de Sphinxfabrieken