mim2p2
 
           
 
k11
       
           
               
  elfP11            
stipP8
eiffP11
 

Achter het standbeeld ziet u een grote triomfboog, De Penitententenpoort genoemd. De naam van de poort herinnert aan het klooster van de zusters Penitenten dat hier ooit lag.
De poort werd de monumentale entree tot de fabrieken van Regout. Nadat Petrus Regout eerst gewoond heeft aan de Jodenstraat, verhuisde hij als ondernemer in glas en aardewerk in 1827 naar de Boschstraat (rechts van de boog) tegenover het Bassin. Hier bouwde hij zijn industriële imperium op, onder meer in het kolossaal huis en in de tuin van dit pand. Zijn glasblazerij werd gebouwd op de plaats van weer andere panden aan de Boschstraat. Hij kon in 1863 het hele gebied van het penitentenklooster kopen om een uitbreiding van zijn fabrieken te realiseren. Er lagen in deze wijk liefst zeventig fabrieksgebouwen en toeleveringsbedrijven.
Wie langs de hoge muur aan de Boschstraat loopt, vraagt zich allicht af: wat heeft zich daarachter allemaal afgespeeld en hoe is dat gebied tot dat dicht bebouwde gesloten industriecomplex geworden?
De feitelijke stichting van de fabriek is in 1834 wanneer de stoommachine wordt aangeschaft voor de glasslijperij. Dan wordt in 1836 daadwerkelijk begonnen met een fabriek van geschilderd aardewerk.
Het bedrijf van Regout "de koninklijke Sphinx" bleef met ups en downs produceren. De productie was verschoven naar vooral sanitair aardewerk. De Sphinx bood vele generaties Maastrichtenaren werk. In 1999 kwam het bedrijf na eerdere overnames in handen van het Finse bedrijf Sanitec, dat in 2005 aankondigde uit het centrum van Maastricht te willen vertrekken. Samen met de ook in die tijd aangekondigde sluiting van de ENCI (Eerste Nederlandse Cement Industrie) betekent dit het einde van de grootschalige "maak-industriën". Maastricht wordt definitief de kennisstad die zich met de komst van de universiteit in de jaren 1970 al begon af te tekenen.

 

 

De Sphinx sloot op 31 december 2006 haar poorten. Er kwam een eind aan meer dan 170 jaar aardewerkproductie in de binnenstad. Het fabriekscomplex van Sphinx is een plaats van herinnering geworden, een symbool voor Maastricht als industriestad.
Het Sphinxterrein is een openluchtmuseum van industriële architectuur en zeer de moeite van het behouden waard. Uit het laatste kwart van de negentiende eeuw en de eerste helft van de twintigste eeuw zijn nog talloze voorbeelden van Maastrichtse fabrieksbouw bewaard gebleven. Om dit alles te behouden en weer zichtbaar te maken zijn er diverse plannen gemaakt. In de gepresenteerde plannen wordt het terrein integraal aangepakt. De te behouden bouwwerken worden gerenoveerd en herbestemd voor woon- en werkfuncties. Enkele gebouwen, die voor het begrijpen van het industriële verleden belangrijk zijn, worden gereconstrueerd. Straten en pleinen volgen het historisch gegroeide stratenpatroon op het fabrieksterrein. De fabrieksmuur en -poorten blijven zoveel mogelijk behouden. Op het hele terrein is ruimte voor nieuwbouw, die op een contrasterende wijze in de historische omgeving ingepast kan worden.

 
     
  muurP11
 
De hoge muur op de Boschstraat. Wat heeft zich daarachter allemaal afgespeeld?
   
  prtP11
 
prtP11
 
SHiP11
 
     
 

De Penitententenpoort met op de achtergrond het fabrieksgebouw “De Eiffel” genoemd.

 
     
  De Penitententenpoort een triomfboog dankt haar naam aan de zusters Penitenten die hier ooit een klooster hadden.  
     
  Het fabriekscomplex van Sphinx is een plaats van herinnering geworden, een symbool voor Maastricht als industriestad.